architekt artyzm artretyzm zaklęcie wena kanał audytywny kobieta miłość

Kupiłam 60 dag czereśni. Musiałam zjeść wszystkie. Cudownie, uwielbiam czereśnie. Ale kiedyś mogłam wyjeść tylko te najciemniejsze i najsłodsze. Resztę zostawiałam tacie, on lubi wszystkie, nawet kwaśne. Musiałam zjeść wszystkie, jeśli nie chciałam, żeby się zmarnowały. Nie chcę kiedyś być pozostawioną tylko z tymi bladoczerwonymi. Są kwaśne.

Gardzą nim artyści, bo nie miał na tyle odwagi aby pójść na ASP i realizować tylko swoje nieokiełznane w normy i konteksty wizje. Gardzą nim jeszcze bardziej inżynierowie budownictwa i konstruktorzy, bo zawód ma niepotrzebny, a sam jest nieukiem i debilem, który nie podołałby studiom megainżynierskim. Opinię architekt zawdzięcza przypuszczalnie kilku takim, którzy taką alienację ze strony jednych i drugich obracają we własny poligon i pewnością siebie starali się pokazać kto tu rządzi. A tu nikt nie rządzi, sządzą papierki, takie z królami i numerkami na sobie.

Architekt dostał łatkę niedouczonego zarozumialca, który nie rozumie co to jest grawitacja, rozpór, wiatr, deszcz, grawitacja, grawitacja? 

Ale ktoś ten zawód trzyma przy życiu, mimo że naokoło słyszę "ta pracy po tym nie dostanieeecie, na co wy liczyyycie?", lub co mnie urzekło "jeszcze nie jest za późno, możecie zrezygnować".

Moim celem na przyszłe życie zawodowe jest udowodnienie, że architekt też zna prawa fizyki oraz przyrody, wie co nieco o materiałach budowlanych i rozumie, że grawitacja jest siłą bezlitosną. I nie mam zamiaru błyszczeć zarozumialstwem byle tylko nikt się nie czepiał.

Dzień, pierwszy po dłuuugim niebyciu w domu minął bardzo aktywnie. Moje miejsce wybrane pod dom jednorodzinny zaczęło mnie coraz bardziej gryźć i jedyne co mi pozostało zrobić to znaleźć inne. Tak też zrobiłam i z aparatem, który mimo szpanerskiego wyglądu zdjęcia robi fu, gdy przybliżyć je do pięknego, czystego, zdrowego PK-owskiego wymiaru B2 - ziarno, siiito. 

Pragnę aparatu, pragnę! 

Ogólnie to peace&love, walczcie z kompleksami!

I pomaga mi to zapomnieć, że jestem wściekła, rozgoryczona, rozczarowana i czuję, że kompletnie nie mogę ubrać w słowa moich uczuć, nie uczuć-jeśli można to tak rozgraniczać to-raczej emocji. Nie mogę stawiać ultimatum, nie chcę. Nie mogę żądać, bo tak nie powinno być. Ale jakby tak to jakoś samo dotarło, uderzyło, zmiękczyło, otworzyło oczy.

Nigdy nie może być idealnie? Nie może być jak do wszystkigo dopisuje się zbędną ideologię i dopowiada się rzeczy, które nie zostałyby dopowiedziane. Oni myślą prościej, inaczej, jeśli mówią, to tak myślą, a my? Chcemy uczynków, rycerstwa, wyrzeczeń, "wolę", "wybrałem", "myślałem", "chcę".

Nowe postanowienia, muszę się w końcu do czegoś dostosować, nie jest dobrze, może być gorzej.

ZROBI SIĘ CIEPŁO-ZACZYNAM SZYBKIE CHODZIARSTWO (z biegania i tak byłyby nici gdy pierwszy raz skończyłby się pieczeniem w klatce piersiowej po 15 minutach)

PRZESTAJĘ OPIERDZIELAĆ SIĘ PRZEGLĄDAJĄĆ BZDURY W NECIE, ŻEBY NIE NARZEKAĆ ŻE NIE MAM CZASU NA NIC KONKRETNEGO. 

NIE MYŚLĘ ZA DUŻO, BO MYŚLENIE WPĘDZA MNIE W NIEODZWONE POCZUCIE BEZSENSU.

GOŁ ON.

Ty ch*** gdzie się chowasz przez te dni gdy Cię trzeba, wiem że tam jesteś! 

Chcę wziąć rozpęd i rozbryznąć się na moim projekcie!

 

Sęk w tym, że nie to, że nie próbuję aż tak bardzo.